Zo pretentieus dat er niets van over is: een recensie
In het hedendaagse culturele landschap is pretentie een term die vaak wordt gebruikt om kunst en entertainment te beschrijven die zichzelf overschat. Het is een eigenschap die zowel bewondering als afkeuring kan oproepen, afhankelijk van wie je het vraagt. In het geval van de nieuwe film “Zo pretentieus dat er niets van over is” lijkt het er echter op dat de titel de lading niet helemaal dekt.
De film, geregisseerd door de gerenommeerde filmmaker Jeroen de Vries, beloofde een diepgaande en filosofische kijk op de moderne samenleving te geven. Met een sterrencast en een ambitieuze visuele stijl leek het erop dat dit een film zou worden die het publiek aan het denken zou zetten. Helaas bleek al snel dat de film niet kon waarmaken wat het beloofde.
Het verhaal volgt een jonge kunstenaar die worstelt met zijn identiteit en zijn plaats in de wereld. Hij raakt verstrikt in een web van leugens en bedrog, waardoor hij gedwongen wordt om zijn eigen waarheid te ontdekken. Het is een bekend thema dat vaak wordt gebruikt in films, maar hier voelt het geforceerd en clichématig aan.
Wat de film echt de das om doet, is de manier waarop het zichzelf presenteert. De dialogen zijn pretentieus en bombastisch, zonder enige echte diepgang. De visuele stijl, hoewel indrukwekkend, voelt leeg en hol aan. Het lijkt erop alsof de regisseur meer bezig was met het creëren van een esthetisch mooie film dan met het vertellen van een boeiend verhaal.
Al met al is “Zo pretentieus dat er niets van over is” een teleurstellende film die zijn belofte niet waarmaakt. Het is jammer, want met de juiste aanpak had dit een interessante en boeiende film kunnen zijn. Helaas blijft het nu achter als een lege huls, een schim van wat het had kunnen zijn. Het lijkt erop dat pretentie soms meer schade aanricht dan goed doet.