tijdens en na het opstaan cryptisch?

Alertheid vindt plaats door een complex samenspel van meerdere neurotransmittersystemen die hun oorsprong vinden in de hersenstam, opstijgend door de middenhersenen naar de hypothalamus, thalamus en vervolgens naar de basale voorhersenen. De posterieure hypothalamus speelt een sleutelrol bij het in stand houden van de activering van de hersenschors, wat resulteert in een staat van alertheid. Verschillende systemen die voortkomen uit dit deel van de hersenen regelen de overgang van waken naar slapen en van slapen naar waken. Histamine-neuronen, gelegen in de tuberomammillaire kern en het achterste deel van de aangrenzende hypothalamus, projecteren naar de gehele hersenschors. Deze cellen zijn het meest selectieve systeem van waakzaamheid dat tot nu toe in de hersenen is geïdentificeerd. Een ander belangrijk systeem is dat van orexine-projectie-neuronen. Het wordt gevonden in de buurt van histamine-neuronen en wordt ook uitgebreid geprojecteerd in de meeste delen van de hersenschors en wordt geassocieerd met opwinding. Orexine-deficiëntie is geïdentificeerd als verantwoordelijk voor narcolepsie.

Onderzoek wijst uit dat histamine- en orexine-neuronen verschillende, maar complementaire rollen spelen bij het beheersen van opwinding, waarbij orexine meer betrokken is bij waakgedrag en histamine meer betrokken is bij cognitie en het activeren van de elektrische activiteit van de hersenschors.

Er is gesuggereerd dat de foetus niet alert is en dat de pasgeborene alert is vanwege de stress van zijn geboorte en de daarmee gepaard gaande activering van de locus coeruleus.