De pauselijke regering, ook wel bekend als het pausdom, is een van de oudste vormen van regering ter wereld. Het concept van de pauselijke regering is gebaseerd op het idee dat de paus, als het hoofd van de Rooms-Katholieke Kerk, ook de hoogste autoriteit heeft in zaken van kerkelijke en wereldlijke aard.
De pauselijke regering heeft haar oorsprong in de vroege christelijke kerk, waarin de bisschop van Rome werd beschouwd als de opvolger van de apostel Petrus en daarom de hoogste autoriteit binnen de kerkelijke hiërarchie. Na verloop van tijd ontwikkelde de pauselijke regering zich tot een volledig geïnstitutionaliseerd systeem, met de paus als het hoofd van de kerk en tevens als een soort wereldlijk heerser.
In de loop der eeuwen heeft de pauselijke regering een grote invloed gehad op de politieke en sociale ontwikkelingen in Europa en daarbuiten. De pauselijke staten, die ooit een groot deel van het Italiaanse schiereiland besloegen, waren lange tijd een belangrijke politieke macht in Europa. De pauselijke regering heeft ook een rol gespeeld in de vredesonderhandelingen tussen Europese vorsten en heeft geprobeerd conflicten tussen verschillende koninkrijken te bemiddelen.
Tegenwoordig is de pauselijke regering voornamelijk gericht op het leiden van de Rooms-Katholieke Kerk en het bevorderen van haar leerstellingen en geloofspraktijken wereldwijd. De paus, als het hoofd van de kerk, heeft de taak om de gelovigen te leiden en te inspireren, en om de kerkelijke doctrine en traditie te handhaven.
De pauselijke regering blijft een belangrijke instelling in de hedendaagse wereld, met de paus als een invloedrijk figuur in de internationale politiek en het maatschappelijk leven. Ook al is de macht van de paus in de loop der eeuwen afgenomen, toch blijft de pauselijke regering een symbool van spiritueel en moreel leiderschap voor miljoenen katholieken over de hele wereld.