De Tachtigjarige Oorlog, ook bekend als de Nederlandse Opstand, was een langdurig conflict dat plaatsvond in de 16e en 17e eeuw tussen Spanje en de opstandige Nederlandse provincies. Het conflict begon in 1568 en duurde tot 1648, toen de Vrede van Münster werd getekend.
De oorlog ontstond als gevolg van politieke, religieuze en economische spanningen tussen de Nederlandse provincies en hun Spaanse heersers. De opstand begon als een reactie op de pogingen van koning Filips II van Spanje om zijn macht in de Nederlanden te versterken en het katholicisme op te leggen aan de overwegend protestantse bevolking.
Een van de belangrijkste gebeurtenissen in de Tachtigjarige Oorlog was de Slag bij Nieuwpoort in 1600, waarbij de Nederlandse troepen onder leiding van stadhouder Maurits van Oranje de Spaanse troepen versloegen. Deze overwinning was een keerpunt in de oorlog en leidde tot een periode van Nederlandse successen op het slagveld.
Een ander belangrijk moment in de oorlog was de ondertekening van de Unie van Utrecht in 1579, waarbij zeven noordelijke Nederlandse provincies zich verenigden in hun verzet tegen de Spaanse overheersing. Deze unie legde de basis voor de latere oprichting van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden.
De Tachtigjarige Oorlog eindigde uiteindelijk in 1648 met de Vrede van Münster, waarbij Spanje de onafhankelijkheid van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden erkende. Deze vrede markeerde het begin van de Gouden Eeuw van Nederland, een periode van economische voorspoed en culturele bloei.
De Tachtigjarige Oorlog heeft een blijvende invloed gehad op de Nederlandse geschiedenis en cultuur. Het conflict wordt nog steeds herdacht en bestudeerd in Nederland en heeft bijgedragen aan het vormen van de nationale identiteit van het land.